En heel langzaam begint ons kleine meisje weer wat op te knappen. Maar wat is ze zwak! Wij schrokken ervan om te zien dat Guusje toch zo kwetsbaar blijkt te zijn. Vorige week donderdag scheurde ze met haar fiets de verpleegkundige in het Sophia van hun sokken en nu schuifelt ze met dat magere lijfje en gebogen schoudertjes door de kamer. Gelukkig had ze vandaag voor het eerst weer wat praatjes. De verpleegkundigen en artsen worden door Guus gewoon weer van de kamer gestuurd, want daar zit ze echt niet op te wachten. En Guus zou Guus niet zijn als ze daar niet gewoon iets van zei. En wij geven haar voor deze keer gelijk, want ze heeft gelijk dat ze het helemaal zat is. Tot vanmiddag was Guusje stilletjes en bang. Ze vindt de medicijnen door de sonde nog steeds spannend en ook het aanhangen van de voeding is niet fijn. Toch lijkt het of ze wat begint te wennen.
Toen de dokter vandaag vertelde dat we morgen misschien lekker naar huis mogen, omdat ze denken dat ons meisje dan snel wat vrolijker zal zijn, kwam dan toch weer die eerste lach. En toen vanmiddag ook nog die lieve Lot EN meneer Peter op bezoek kwamen kon de dag helemaal niet meer stuk.
Voor ons bgon de dag goed, want om al vroeg werden we gebeld door Guusje's arts uit Rotterdam die vertelde dat alle uitslagen van beenmerg, bloed en hersenvocht weer goed zijn! En dat geeft ons weer de moed verder te gaan en sterk te blijven in deze toch niet makkelijke tijd. Het blijft moeilijk om zo'n lief klein meisje van pas 6 jaar zo te zien.
Ook bij Saar kwam deze week alles er een beetje uit, dus die proberen we ook wat extra te vertroetelen. Gisteren samen met papa en Lotte gezellig uit eten en vandaag mama die als verrassing op de manege was.
Maar, ook voor ons word goed gezorgd! Een heerlijk schoon huis, bloemen, kaarten, eten, een superjuf, begrip van school EN ons werk, aandacht en heel veel lieve zorgen. Dankzij al die lieve mensen blijven wij op de been voor onze 2 dappere meiden! Dankjewel. Jullie zijn schatten!