En daar zit ons meisje dan. Nu met een volledig kaal, wit bolletje met holle oogjes van vermoeiheid. Boos en verdrietig. Eigenlijk onverteerbaar wat er met ons meisje gebeurd. Het is goed dat je langzaam kan wennen aan het uiterlijk van een meisje dat behandeld wordt voor leukemie, want het doet pijn om Guusje zo te zien.
Gelukkig kunnen we weer beginnen met aftellen. Nog 4 capsules dexa, wat tijd om weer op te knappen en we hebben onze oude Guus weer terug. Als Guus leuke dingen kan doen, weer lacht en haar ondeugende oogjes weer terug krijgt, voelt het een stuk beter. Opnieuw strepen we dan weer iets af. We zitten nu op de helft van de 6 kuren die er flink in hakken. Nog 3!